Een slaap is geen slaap

1

February 27, 2012 by Sander

Vannacht werd ik weer eens wakker. Zomaar zonder aanleiding rond een uur of vier. De slaapkamer was donker en stil, het hele huis was donker en stil. Ideale omstandigheden om eens even lekker aan het malen te slaan.

Het nadeel van dat malen is dat het je belemmert om de slaap te vatten. Je kijkt af en toe op de klok en ziet dat er weer een kwartiertje is verstreken. Op de één of andere manier wil je dolgraag slapen – je bent ook wel moe – maar het lukt niet. Niet tot een later tijdstip, in mijn geval zo tegen zessen. Helaas staat dan de wekker weer op het punt mij wakker te maken omdat het tijd is op te staan. Ik kan u zeggen, het is beroerd wakker worden als je kort ervoor in slaap bent gevallen.

Mensen geven vaak het advies om even uit bed te gaan als je niet kunt slapen. Misschien wat lezen, een klein hapje eten of een slokje drinken, sigaretje roken (voor mij geen optie, ik rook niet), kortom, gewoon je gedachten verzetten. Ik vind dat uitstekend advies, maar het is zelden dat ik er naar handel. De overweging alleen doet me bedenken dat het koud is buiten mijn bed en kou, daar hou ik niet van. Dus in vrijwel alle gevallen draai ik me nog maar eens om met de ijdele gedachte dat het nu wel lukt om in slaap te geraken.

Vandaag, toevallig of niet, las ik een bijzonder interessant artikel op de website van de BBC. [bbc12] Het artikel beschrijft hoe onze voorouders er een totaal ander slaapritme op nahielden. Want waar wij idealiter uitgaan van een nacht met 8 uur onafgebroken slaap, praatte men vroeger over de eerste slaap (en de tweede, of volgende). En dan gaat het niet eens om heel erg verre voorouders maar, zeg, de opa’s van onze opa’s. Wellicht gold het zelfs nog voor de vaders van onze opa’s.

Uit onderzoek is gebleken dat slapen in blokken van zo’n vier uur een natuurlijk ritme is, zo wordt in het artikel beschreven. En het was volkomen normaal. Enige tijd na het invallen van de duisternis ging men naar bed voor de ‘eerste slaap’, gevolgd door een actieve periode van zo’n twee uur. Een periode waarin werd gelezen, gebeden of gevreeën (ja, ja!). Men legde in die tijd zelfs bezoekjes af aan de buren; kom daar nu nog maar eens om.

Je zou kunnen zeggen dat gebroken nachten, die wij nu nog slechts associëren met kersverse ouders, toen de norm waren. Ik zie zelfs parallellen met mijn eigen gebroken nachten (waarbij kinderen overigens geen rol spelen). Misschien moet ik met deze kennis de nachtelijke slapeloze uren eens gaan benutten in plaats van ze te verfoeien. Ondanks de relatieve kou – het is bijna lente dus binnenkort valt ook dat wel weer mee – toch opstaan en actief worden. Voor een uurtje. Of twee. Even wat lezen of wat eten. Even bijkletsen met de buurman die in de tuin staat te roken, het puntje van zijn sigaret roodgloeiend in het nachtelijk duister.

En anders kan ik altijd nog aan mijn manuscript werken. Twee uur per nacht in een huis dat volstrekt donker en stil is. Ideale omstandigheden om te schrijven.


[bbc12] http://www.bbc.co.uk/news/magazine-16964783


1 comment »

  1. Monique says:

    Grappig idee, dat slapen in blokken. Ik denk wel dat dat kan, inderdaad. En ach, tegen de kou kun je je kleden. misschien dus toch maar eens proberen. Zal de buurman best fijn vinden :-}

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.