Kerstavond 2012

2

December 25, 2012 by Sander

De ongeboren baby bepaalt wanneer het ter wereld komt.

“Jij wilde per sé niet in het nieuwe jaar geboren worden,” zegt mijn moeder al jaren. Ze zal wel gelijk hebben, al is er weinig lol aan om de dag voor kerst jarig te zijn. Familie en vrienden, ze zijn allemaal druk met de voorbereidingen voor de kerstdagen. Een enkele uitzondering daargelaten ontvang ik dan ook vrijwel nooit visite op mijn verjaardag. Ik ben er inmiddels wel een beetje aan gewend.

Mijn ouders sturen altijd heel trouw hun kado naar mij op, zodat ik het vóór of op mijn verjaardag al heb. Ik vind dat erg lief van ze en het zorgt ervoor dat ik me toch wel echt jarig voel. Waarom weet ik niet, maar ze hebben dit jaar extra uitgepakt met een Galaxy Note tablet van Samsung. Hij werd al in het weekend bezorgd, maar ik heb tot vanmorgen gewacht om hem uit te pakken.

Wow, dit is het coolste kado ever.

Het is mijn achtentwintigste verjaardag en ik voel me enigszins weemoedig. Ik ben twintiger, nog wel, al zal het niet lang meer duren. De tijd vliegt en voor ik het weet ben ik dertig en ga ik weer een nieuwe fase in. Hoewel, een nieuwe fase ga ik binnenkort toch wel in, dus ik vraag me af of het dan nog zoveel uitmaakt.

Ik nestel mij op de bank, mijn nieuwe tablet op schoot, een traditioneel glaasje rood op tafel, en ik besluit mijn geboortejaar te googlen. Ik lees over de dood van Marvin Gaye die nota bene door zijn eigen vader is doodgeschoten, wat bezielde die man. Een Nederlands bandje genaamd ‘Doe Maar’ is in dat jaar uit elkaar gegaan. Wat een gek idee. Toen ik werd geboren, hadden deze jongens al een hele carrière achter de rug. De naam komt me trouwens bekend voor. Doe Maar.

Hadden die niet nog een klein hitje een paar maanden geleden? 

Ik zoek verder. Mijn vingers glijden over de tablet en de ene na de andere pagina verschijnt. Hoe meer ik lees over mijn geboortejaar, hoe meer ik geïntrigeerd raak. Hé, er is zelfs een boek over mijn geboortejaar geschreven en het boek blijkt ook nog eens verfilmd. Ik tik met mijn vinger op de link en ogenblikkelijk zie ik de filmposter op het scherm verschijnen. Het ziet er duister uit. Het gaat over een verboden liefde in een totalitaire staat. Letterlijk verboden, als in ‘het mag niet’. Romeo en Julia? Nee, Winston en Julia.

Close enough.

Ze plegen een sex crime en worden verliefd. Misschien is dat niet de juiste volgorde, maar de herkenning maakt me aan het blozen. Een zinderende zomeravond gevolgd door een nacht vol passie. Nooit eerder had ik gevoeld wat ik toen voelde, ik was op slag verliefd. Helaas bleek het niet wederzijds te zijn. Na een vluchtig ontbijt en een kop koffie hebben we elkaar niet meer gezien of gesproken. Geen naam en geen nummer, ik zal het dus alleen moeten rooien.

Gelukkig hoef ik niet bang te zijn voor de represailles van Big Brother. 

Mijn liefde – of wat er nog van over is – is gelukkig niet verboden (‘het mag niet’), maar zou toch als zodanig te omschrijven zijn. Omdat het niet hoort. Een ordinaire one night stand, met alle gevolgen van dien. Ik vraag me af hoe mijn ouders zullen reageren als ik het hen vertel. Of mijn broer, mijn zus. Ze zullen niet mild zijn in hun oordeel, beiden eerst netjes getrouwd en in één adem door aan de kinderen. Alles in de enige juiste volgorde.

Ik wrijf zachtjes over mijn buik en kijk naar het glaasje op de salontafel. Die moest ik misschien maar laten staan. Het offer valt me zwaar en is een voorbode voor de komende maanden. Ik zal het missen, mijn dagelijkse glaasje rood. Wie weet wat ik nog meer zal moeten laten, de komende maanden. Ik zoek het op met mijn tablet, mijn ouders zouden eens moeten weten hoe goed hun kado mij nu van pas komt.

De lijst is lang, ik schrik ervan. Het is alles rauw wat de klok slaat. Bij alle verboden producten staat waarom je het niet mag eten. Zou mijn moeder dit allemaal geweten hebben? En haar moeder? En haar moeders moeder? Ik wil het haar vragen, al zal zij eerst mij het nodige willen vragen.

Hoe denk je dit nu te gaan doen? Je bent helemaal alleen! En je werk dan? Heb je enig idee hoeveel werk het is om een kind op te voeden, laat staan het in je eentje te doen? 

Nee, ik heb geen idee. Misschien is het de generatie van mijn ouders die zich overal druk over maakt, zich overal voor probeert in te dekken. Ik ga het wel zien. Net als wanneer mijn kindje geboren wordt. Het ligt in zijn of haar superkleine handjes.

Eén ding weet ik zeker. Mijn baby wordt niet op kerstavond geboren.


2 comments »

  1. Willem says:

    Hey Sander, weer een ontzetten leuk verhaal, bedankt! Zoals altijd vanaf de eerste zin interessant en aantrekkelijk. Echt goed. Gefeliciteerd.

    • Sander says:

      Hi Willem,
      bedankt voor het compliment! Ik heb het verhaal geschreven voor een wedstrijd over Samsung (vandaar de nogal schaamteloze verwijzing) en Orwell (schrijver van o.a. 1984). Ik weet inmiddels dat ik niet in de prijzen ga vallen, dus ben ik maar zo vrij geweest het verhaal te publiceren. Maar super dat je het leuk vindt! :-)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.